Tas heykel
Nasil ve ne zaman buraya geldim, niye boyle merkezi bir alandayim ve niye kipirdayamiyorum bilemiyorum. Fakat en azindan insanlari inceleyip, onlarla sevgimi paylasacak bir yerim var. Ama biraz suphe uyandirmiyor mu bu dogal olmayan durum insanin icinde? Simdilik bunu dusunmek istemiyorum. Insanlari inceleyerek keyif yapmak istiyorum. Fakat durumumdaki gariplik pek keyif yapmama olanak sunmuyor, cunku maalesef kilimi bile kipirdatamiyorum. Su an sadece dusunceden olusan bir bulut gibiyim. Bence yeterince hareket etmeye odaklanabilirsem, belki o zaman bir yerlerimi kipirdatabilirim. Fakat ne kadar siddetli dusunsem de cabalarim bosluga carpiyor. Umutsuzluk icinde dusuncelerimi yeniden insanlara kaydiriyorum.
Nasil ve ne zaman buraya geldim, niye boyle merkezi bir alandayim ve niye kipirdayamiyorum bilemiyorum. Fakat en azindan insanlari inceleyip, onlarla sevgimi paylasacak bir yerim var. Ama biraz suphe uyandirmiyor mu bu dogal olmayan durum insanin icinde? Simdilik bunu dusunmek istemiyorum. Insanlari inceleyerek keyif yapmak istiyorum. Fakat durumumdaki gariplik pek keyif yapmama olanak sunmuyor, cunku maalesef kilimi bile kipirdatamiyorum. Su an sadece dusunceden olusan bir bulut gibiyim. Bence yeterince hareket etmeye odaklanabilirsem, belki o zaman bir yerlerimi kipirdatabilirim. Fakat ne kadar siddetli dusunsem de cabalarim bosluga carpiyor. Umutsuzluk icinde dusuncelerimi yeniden insanlara kaydiriyorum.
Iyi ki insanlar, kuslar, bortu bocekler ve diger hareket eden canlilar var etrafimda. Fakat, bulamac gibiler sanki tek bir kutle halinde hareket ediyorlar. Bunu duzeltmek icin gozlerimi cevirmeye calisiyorum ama ne kadar kafamin ve gozlerimin konumunu degistirmeye calissam da gorus alanimi degistiremiyorum. Gozlerim sanki ileride –ufuk olmasi gereken- bir noktaya sabitlenmis. Her ne kadar dimdik ileri baksam da gorus acimin 140 derece oldugunun farkindayim, fakat benim gorus algilarimin icerisinde kalan kisim sadece 45 derecelik daracik bir alan. Netlik derecem, gorebilme ve dusunebilme yetim disindaki kullanabildigim ucuncu yetim. Yakinima yaklasanlari, karsima dikilip bana dik gozlerle bakanlari netleyebiliyorum, fakat bunun da siniri var ve 23 mm’den daha fazla yaklastiklari zaman gorebildigim sadece bir baska bulanik sekiller. Eger ki tam karsimda degillerse gorduklerim sadece renkler ve hareketler cumbuslerinden ibaret olarak kaliyor. Sadece uc ana yetim var ve gorduklerimi algilamaktan, dusunmekten ve kendi kendime konusmakan baska yapabildigim hicbir sey yok. Diger duyu ya da hislerim de yok! Mesela, herkesin civil civil konustugunu gorebiliyorum, fakat ortalik mutlak sessiz! Dusuncelerimin metale carpan sesinden baska cit yok. Ara sira insanlarin dudaklarinin havuzundan bir kac anlamli balik goz oltama takiliyor o kadar. Onlarda da bir butunluk kuramadagimdan genellikle anlamsizta boguluyorum. Bir de insanlarin yuz jestlerini, akarsulari olusturan kivrimlarini, gerginleserek olusan tepecikleri ve cukurlarini; sacma sacma yuz ifadeleriyle hic uyusmayan mimik ve el hareketlerini bu kadar derinden inceleme firsatini daha once hicbir zaman bulamamistim. Kim bilir nelerden bahsediyorlar, kimi cekistiriyorlar, ciddi ciddi neyi tartisiyorlar ya da kiminle sakalasiyorlar? Bunlar hakkinda hicbir zaman bir fikrim olmayacak. Benim tek yapabildigim bu insan yiginini ve diger bocekleri, agaclari, hayvanlari toplu halde gormek. Arada acaba benim ayagim kolum var mi diye merak da ediyorum. Olmamasindan suphe bile duydugum oluyor. Eger varsa gercekten, insanlarin komikliklerini, karinca gibi etrafimda dolanmalarini unutup sadece uvuzlarimi hissetmeye odaklanmak istiyorum. Fakat hissedebildigim hicbir duyum dahi yok ki! Su an ruzgarsiz olamaz hava mesela, ilerideki agaclar kayitsizca kipirdiyor. Hem insanlar da atkilarini cekmisler boyunlarina kadar, bereleri ve eldivenleriyle soguktan korunmaya calisiyorlar. Hava acik ama belli ki soguk. Hafif esen ruzgar ve tenleri diken diken yapan, serin bu ruzgar beni unutmus mu peki? Neden dokunmuyor cildime?
Birden dusuncelerimi delercesine gozumun onunden birsey dusuyor. Bildigin guvercin diskisi, sivi sivi, yayik halde gozumu yalarcasina gorus alanima girdi ve cikti. Kafam varsa eger kesin kafamin ustune de gelmistir ya da ayaklarimin olmasi gereken yerlere bulasmistir. Neden kokmadi hicbir sey? Bir an unutmusum, koku almami da istemiyorlar beni buraya getirenler. Oyle butun gun dikilsin, dusunedursun zavalli. Sus olsun meydanlarina. Itiraf ediyorum, icimden buyuk bir ofke yukseliyor bosluga, fakat durumumda en ufak bir degisiklige neden olmuyor bu ofkelerim ya da diger insansi duygularim. Kabullenmemi bekliyorlar herhalde benden. Orada butun gun dikilip, gozlerimi karsida bir yere dikip beklememi kabullenmemi bekliyorlar! Hicbir fikirleri yok, benim duygularim oldugundan, benim onlari az bucuk da olsa gorebildigimi ve onlar hakkinda ofkeli ofkeli, sacma sapan dusunceler besleyebilecegimi. Insanlar gece gunduz demeden onumde bulusuyorlar, sanki baska bir yer kalmamis hayatta. Bana bakanlar bende ne buluyorlar acaba? Kos kos bakiyorlar. Suna bak hele, pur dikkat karsimda dikilmis, gozlerini gozlerimin icine dikmis, dusunceli ve ciddi bir tavirla beni inceliyor. Icimde gittikce kabaran sikismislik duygumla bakisina karsilik veriyorum. Icimde firtinalar kopuyor, o kisiyi bir kac kez tokatlamak, yuzune tukurmek, oyle dik dik ve saygisizca baktigi icin ona haddini bildirmek istiyorum. Bir de butun bunlar yetmezmis gibi kuslar konakliyor uzerimde! Butun bu ofke nobetleri icimde olup biterken kim bilir nasil gorunuyorum disardan? Sakin bir ifade mi, ciddi mi, kendinle ovunc duyan bir sima mi, yoksa saskinliktan agzi acik bir yuz mu, yoksa yoksa olmeden once dehset cigligi atmis bir insanin ifadesi mi?
Ben neyim, ben kimim hicbir fikrim dahi yok. Sanirim hic bir zaman da ogrenemeyecegim. Su anki yapabilecegim tek ve ayni zamanda da en istemedigim sey bu durumu kabullenmek herhalde. Bunu yapabilmek icin tek algi kaynagim, sabit bakisli gozlerimi kapatabilmeyi, dusunmemeyi, duygularimi taslastirmayi ne kadar cok isterdim...
Orkan Sipahi
5.56 pm - 12.1.11
Duzeltmeler: 12.2.11 – 12.04 pm
Anadolu Saglik Merkezi Johns Hopkins (11.Gun)
