Kendimin Katili
Hayatima yon vermeyi biraktim artik
Zamanin kollarinda eriyip gitmeden once son defa dusunuyorum
Dusunmeye halim kalmamis
Dusune dusune bu hale gelmisim…
Benim dunyadaki varligim beni bile ilgilendirmezken artik
Kimi ilgilendirir?
Kendime en ufak bir onem vermezken
Baskasi bana niye onem versin artik?
Icime ata ata dilim pas tutmaya basliyor
Kafamdaki dusuncelerim
Kalbimdeki duygularim
Icimde hapis kaliyor…
Akarsu gibi akiyorum zaman vadisinde
Amacsiz…
Onume agaclar cikiyor
Kayalar yonumu degistiriyor
Fakat sadece asagi dogru akmami
Sonuma - denize - ulasmami erteliyorlar…
Akiyorum
Aktikca icime daha cok kapaniyorum
Aktikca hizlaniyorum
O hizla da hayattan kopuyorum…
Varolus sebebim sapiyor
Benim kendi varligimdan sapmam gibi…
Katile donusuyorum
Kendimin katiline…
Orkan Sipahi
Nostalji
2006
(Fotograf: Modern Tate Museum'dan Bir Tablo - London)
